میان شعور من و تو کودکی خوابیدست

	كاش بي تابي چشمهايت، فروغ چشم هايم شود. كاش بماني. تا ابد. نوشته شده در تاريخ جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 15:21 توسط محسن چقدر دوست دارم بی تابی چشم هایم را. وقتی می دوند دنبال چشم هایت. میان این همه چشم. نوشته شده در تاريخ جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 15:14 توسط محسن وقتی که نگاهم می کنی بخند. مدیون گریه ام نشوی! ... بی عنوان. بی مقدمه. بی درد. بی هر چه تو نمی خواهی. نوشته شده در تاريخ جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 8:26 توسط محسن شروع. مثل خودم. کمی بایست تا دست به قلم بگیرم. یا شاید قلم به دست! نوشته شده در تاريخ چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386 ساعت 22:12 توسط محسن یه چیزی بگو که روزی صد بار برای دیدن پیامت نیام و نبینم. مگه نگفتی این شعر رو خیلی دوست داری. نوشته شده در تاريخ چهارشنبه هجدهم مهر 1386 ساعت 19:10 توسط محسن پشت این پنجره ها وقتی بارون میباره وقتی آهسته غروب . تو خونه پا میذاره وقتی هر لحظه نسیم . توی باغچه ها میاد توی خاک گلدونا . بذر حسرت میکاره وقتی شبنم میشینه . رو غبار جاده ها وقتی هر خاطره ای تورو یادم میاره وقتی توی آینه . خودمو گم میکنم میدونم که لحظه هام . رنگ آبی نداره تازه احساس میکنم که چشام بارونیه پشت این پنجره ها داره بارون میباره تازه احساس میکنم که چشام بارونیه پشت این پنجره ها داره بارون میباره نوشته شده در تاريخ دوشنبه نهم مهر 1386 ساعت 6:6 توسط محسن 15 کاش جایی بود که تو نمی دانستی و نمی آمدی بخوانی... آنوقت آنجا را می کردم پاتق دل و احساس. ولو می کرمشان میان خانه و می گذاشتم خوب بزنند و برقصند! اما اینجا را هم تو بخوان. بخوان و ببین که مردانه دارم می روم. به پیش واز زندگی. سرسخت و محکم. احساسم را کف دستم نگه داشته ام به خدا. نمی گذارم کسی ببیندش. نوشته شده در تاريخ دوشنبه دوم مهر 1386 ساعت 22:0 توسط محسن